Positie van de Dolfijn ± 35 mijl uit de kust van Lowestoft.

Omstandigheden: heerlijk weer, vlak zeetje. 12:15 uur.

Positie van de schipper: eind van de shotlijn.

“Holy smoke!” Je hoort wrakduikers wel eens over het zicht op de Noordzee, “het was wel 5, 10 of 15 meter zicht”. Kennelijk kon men dat afmeten op basis van een bepaald referentiepunt op het wrak. Op deze knoepert moest ik naar zo’n referentiepunt zoeken maar eerlijk gezegd moest ik er steeds eentje verder zoeken. Meer dan 20 meter zicht, op zeker! Wat een prachtig wrak! Dit onbekende stuk geschiedenis was ontegenzeggelijk een passagiersboot geweest. Grote, brede gangboorden, ruimtes met mooie tegelvloeren, veel rechthoekige openingen in het vlak (openingen waar vroeger grote scheepsramen in hadden gezeten), wauw!! Mijn VR3 geeft een diepte aan van 40 meter en ik zit bovenop het wrak. “Ha ha”, denk ik door mijn stikstofroesje heen, ik ga mooi niet losmaken. Het wordt de Captains choice, om hier meerdere duiken op te gaan maken. Later bij bovenkomst, bleek dat mijn “choice’ de volledige instemming genoot van de rest van de groep.

Pfoe, wat een wrak en wat een staal. Bij Pa Driessen, onze 75-jarige oud ijzerboer in Culemborg, zouden bij het zien van deze bult diverse soorten metalen, alle rimpels spontaan uit zijn gezicht wegtrekken. Op de vraag waar nu ineens al die rimpels gebleven waren, had hij waarschijnlijk gezegd dat hij die voor eventjes ergens anders nodig had......

Na een valse start, met wind uit het Noorden en iets teveel deining en golfjes, toch op maandagmorgen 21 juni 2010 vertrokken richting Lowestoft. Het werd uiteindelijk een week om niet snel te vergeten. Lees hier het hele verhaal.